“آژنگ نیوز”:ساخت مجسمه در ایران باستان فلسفه و دلایل خاصی داشته است.تعدادی از مجسمههای انسانی، مجسمههای عبادی هستند – به این معنی که برای نمایش مردم در حالت دعا در معبد ساخته شدهاند – در حالی که برخی دیگر صرفاً تزئینی یا شاید نماینده یک فرد به نظر میرسند. مجسمههای عبادی از جمله مواردی هستند که گنجینه آمودریا را با گنجینه معبد مشخص میکنند. این رسم در بینالنهرین در اوایل دوره سلسلهای (۲۹۰۰-۲۳۳۴ پیش از میلاد) در میان نخبگانی پدیدار شد که مجسمههای کوچک خود را که از گچ یا سنگ آهک ساخته شده بودند، سفارش میدادند تا به حضور یک خدا در یک معبد خاص آورده شوند.
مناسک مذهبی بینالنهرین ماهیتاً جمعی نبودند – یک کاهن/کاهن تنها یا گروهی از روحانیون از مجسمه خدایان در معبد مراقبت میکردند – و بنابراین مجسمههایی ساخته شدند که نمایانگر یک فرد بودند و میتوانستند در یک زیارتگاه قرار داده شوند تا مستقیماً از یک خدا درخواست کنند. مجسمههای عبادی (نذری) گنجینه آمودریا از همان مدل اساسی مجسمههای نذری بینالنهرین پیروی میکنند، اما از طلا یا نقره ساخته شدهاند. به احتمال زیاد آنها برای همان هدفی که در معابد بین النهرین استفاده میشده، مورد استفاده قرار میگرفتهاند. هدف از مجسمههای غیر نذری گنجینه آمودریا مشخص نیست. ممکن است آنها مجسمههای یادبود متوفی بوده باشند.
مجسمههای حیوانی، مانند اسبها، به احتمال زیاد آویز/طلسم بودهاند و سنت استفاده از نقوش حیوانی در هنر را که در دوره پروتو-ایلامی منطقه ایران آغاز شده است، ادامه میدهند. به عنوان مثال، تصویر یک سگ، ارواح شیطانی را دور میکرد در حالی که تصویر یک اسب ممکن است سرعت یا استقامت را تشویق کند.
گروه تاریخ