“آژنگ نیوز”:سلمانی یا آرایشگاه در دهه چهل خورشیدی ساماندهی شد.تاقبل از سال ۱۳۴۸ خورشیدی باز کردن آرایشگاه نیازی بگرفتن پروانه نداشت معمولاً دلاکها آستینی بالا میزدند و آرایشگاهی براه می انداختند اما در سال ۱۳۴۹ خورشیدی تنها کسانی میتوانستند آرایشگاه باز کنند که از امتحان کمیسیون فنی صنف آرایشگران سربلند بیرون می آمدند.
تهران پایتخت ایران در دی ماه سال ۱۳۴۹ خورشیدی ٢۶۴١ آرایشگاه مردانه داشت که رویهمرفته بطور نسبی – چهل و پنجهزار مشتری داشتند. بیشتر آرایشگاهها دو یا سه کارگر داشتنند که دستمزدشان بطور نسبی دوازده تومان بود. این کارگران ، همگی «فول تایم» کار میکردند و ماهانه ۵۴ تومان بابت بیمه می پرداختند که بیشتر آرایشگران معتقدبودند که مبلغ حق بیمه یی که از آنها دریافت میشود زیاد است و باید تعدیل بشود.
گرچه آرایشگران دارای صنف و تشکیلات بودند اما هنوز طبقه بندی نشده بودند و نرخهای گوناگون داشتند. در همین تهران آرایشگرانی بودندکه ۲۰۰ ریال – گاه بیشتر – از مشتری میگرفتند وسر او را اصلاح میکردند. بهمین ترتیب وقتی یک مشتری برای اولین بار به آرایشگاهی میرفت نمیدانست چقدر باید دستمزد بپردازد.
یکی از آرایشگران میگفت : ما در طول روز بارها با مشتریان خود بر سر قیمت جرو بحث میکنیم و همه اینها بخاطر بی توجهی شهرداری نسبت به این امر است و در نتیجه بیشتر آرایشگران را خطر ورشکستگی تهدید می کند.
یکی دیگر از آرایشگران میگفت : مالیاتی که از ما میگیرند بر اساس یک روش و قاعده حساب شده و مشخص نیست چرا که درآمد آرایشگران نیز در روز فرق میکند. اگر آرایشگاهها رادرجه بندی کنند ، این مشکل بخود حل میشد .
کارگران آرایشگاهها با آنکه عضو سندیکای وابسته به وزارت کار بودند، روزی پانزده تا شانزده ساعت کار میکردند و با درآمد ناچیزشان ، ناگزیربودند ماهانه۵۴ تومان حق بیمه بدهند مردم نیز معتقدند که باید آرایشگاهها نرخ گذاری شود و آنها را طبقه بندی کنند.
تهیه و تدوین:حسن محرابی
گروه تاریخ