“آژنگ نیوز”:برای مسابقه خیاطی و آشپزی در دبیرستان نور بخش نمایشگاهی در تابستان سال ۱۳۲۹ خورشیدی تشکیل شد وعده دوشیزگان و زنان هم بسیار زیاد بود .اما برخلاف همیشه با سکوت بی سابقه ای طی شد و صدای تِک تِک منظم و نامنظم چرخ خیاطی یکه تاز فضا شده بود .
این نمایشگاه برای انجام دو مسابقه تشکیل شده بود که هر دو جالب توجه و تماشائی بود . یکی مسابقه خیاطی و دیگری مسابقه آشپزی با این شرط که خیاط باشی ها پیراهنی را که دوخته بودند متعلق بخودشان باشد ولی آشپز باشیها به خیاطها خوراک بدهند !
شرکت کنندگان در این مسابقه عموما دوشیزگان دانش آموزدبیرستانهای طهران بودند که در سازمان جوانان شیر و خورشید سرخ هم عضویت داشتند.این دو مسابقه ازطرف جمعیت شیر و خورشید سرخ و وزارت فرهنگ ترتیب داده شده و مخارج خوراک هم از همان محل تامین گردیده بود ولی پارچه پیراهنهایی که در مسابقه خیاطی دوخته شد، بوسیله خود دوشیزگان یعنی خیاط باشیها خریداری شده بود .
کسانی که در مسابقه شرکت کرده بودند؛ بیست و دو تیم دو نفری تشکیل داده بودند. هر تیم دو نفری بایستی یک پیراهن بدوزد. کلیه کارها از خرید پارچه تا آخرین لحظه که پیراهنی برای پوشیدن آماده میشد بعهده خود دو شیزگان بود که خودشان پارچه را به سلیقه خود انتخاب کنند و فورم و مدل را نیز خودشان تعیین نمایند. از بیست نمره که به بهترین پیراهن داده میشد، پنج نمره برای سلیقه در انتخاب پارچه ، پنج نمره برای فورم و برش ده نمره برای دوخت بود.
پارچه بایستی حتما با از چیت و یا پنبه ای باشد هیچگونه تز بینی نداشته باشد و از همان پارچه نخی بایستی لباس تهیه شود که بتوان آن را پوشید .
منظور اصلی از این مسابقه آن بود که به دو شیزگان نشان داده شود لباس خوب و زیبا حتما نبایستی از حریر و دیبای گرانبها باشد، بلکه با پارچه ساده نخی نیز میتوان لباس خوب دوخت خیاطی هنر ظریفی است که بیش از نوع و قیمت پارچه در خوبی و زیبایی لباس تاثیر دارد .
ساعت هشت صبح بود که بیست و دو دستگاه چرخ خیاطی برای آزمایش بکار افتاد. بیچاره کسانی که در اینجا بودند و صدای بیست و دو دستگاه چرخ خیاطی را میشنیدند .
یکی از شرایط مسابقه این بود که دوختن پیراهن از موقع شروع به برش تا پایان کار بیش از پنج ساعت طول نکشد.
برش شروع شد ،سلیقه ها در عرصه آزمایش با هم مبازره میکرد،هر تیمی سعی داشت دیگران از سلیقه او و فورمی که انتخاب میکند مطلع نگردد .
در اینجا هم مثل همه امتحانات فرهنگی بعضی سعی میکردند یواشکی روی دست همشاگرد ها نگاه کنند ، ولی هیئت قضات کار را طوری ترتیب داده بودند که آن نگاههای دزدیده هیچ تاثیری نداشته باشد.
اگر چه بگفته یک دانشجو هر امتحانی که اقلا صدی ده شرکت کنندگان از یکدیگر اقتباس و استفاده نکنند، چنین
امتحانی را نمیتوان امتحان نامید.
مسابقه دیگر مسابقه آشپزی بود که همه دبیرستانهای دخترانه طهران در آن شرکت کرده بودند. از هر دبیرستان یک تیم ۳ نفری تشکیل شده بود و هر تیمی حق داشت بمیل و سلیقه خود غذائی بپزد قضات مسابقه و نیز خیاط باشیها که در مسابقه خیاطی شرکت کرده بودند، مهمان آشپز باشیها بودند. شرایط مسابقه آشپزی باندازه مسابقه خیاطی محدود نبود و شرکت کنندگان آزادی عمل بیشتری داشتند .
نهار صرف شد و موقع قضاوت و اظهار نظر رسید قضات که همگی از شخصیتهای بر جسته فرهنگ بودند، نمک گیر شده و نمیتوانستند یکی را بر دیگری ترجیح دهند. کدام شخص با انصافی میتواند غذای کسی را بخورد و چند دقیقه بعد برضد او رای بدهد؟ !
مسئله مشکل شده بود. بایستی اظهار نظر کرد، یک تیم را برنده اول و تیم دیگر را برنده دوم معرفی نمود، بطوری که در گوشی گفته میشد دلمه کدو برنده اول شده بود ولی اولا سایر غذاها نیز لذید بود و ثانیا حق نمک خوارگی اجازه نمیداد که دیگران مردود شوند. بدین لحاظ نشستند و فکرها را سر هم کردند و راه حل خوبی بدست آوردند.
باین ترتیب که گفتند: چون کلیه قضات مسابقه تشریف نیاورده اند، قضاوت قطعی دقیق ممکن نیست و نظر به اینکه همه غذاها لذیذ ومطبوع بود و …. نظر باین که انسان نباید نمک بخورد و نمکدان را بشکند. باید بکلیه شرکت کنندگان در مسابقه جایزه داده شود.
جایزه همه شرکت کنندگان کتاب بود که به همه داده شد. خلاصه آنکه مهمان راضی و میزبان راضی حقیقت اینکه مسابقه هایی از این قبیل خیلی مفید و لازم است خصوصا باید سعی کرد دختران ایران بدانند که زیبایی لباس منحصر به پارچه گرانبها نیست بلکه اگر سلیقه و ذوق باشد از پارچه نخی هم میتوان لباسهای خیلی قشنگ تهیه نمود.
گروه تاریخ