“آژنگ نیوز”:در سال ۱۳۳۶ خورشیدی جنوب تهران یعنی مسکن یک صد هزار نفر مردم فقیر و کم بضاعت پایتخت؛ از سطح خیابانهای اصلی ده الی پانزده متر گود بود. به همین جهت هم این قسمت به «گودها» معروف شده بود. دیدنی ترین گودها؛ گودهایی بودکه پله های بسیار پهن سنگی ساکنان را از خیابان به قعر کوچه های کثیف و تنگ و تاریک شهر فقیر و بیچاره ها هدایت می کرد.
در این گودخانه های بسیار کوچک روی قواره زمین های نه الی شانزده متر مربع بنا شده و طبقات این خانه ها بعضی چهار طبقه بودو در هر یک از اطاقها یک خانوار که تعدادشان به ده نفر می رسد زندگی می کردند.
پنجاه درصد آنها ساکنین بومی و بقیه دائم در حال تغییر مکان بودند .آنها از کسانی بودند که برای پیدا کردن کار دسته دسته از شهرستانها به تهران روی می آوردند .در حقیقت گودها را در دهه ۳۰ خورشیدی میتوان مسافرخانه بزرگ تهران نامید. عادت بر این بودکه اهالی هر یک از استانهای کشور که به این منطقه وارد میشدند در محله های خودشان سکونت می کردند و محله خراسانیها آذربایجانیها اصفهانیها از محل های دیگر معروف تر بود. اگر در این نواحی نشانی کسی را میخواستید بهتر است اول باید روشن میشد که (سابقه دار) است یا نه. یعنی عضو دائمی و قدیمی مسافرخانه گودهاست یا تازگی سروکله اش پیدا شده است .چنانچه سابقه دار بود غیر ممکن بودکه بتوان خانه اش را پیدا کرد.
زیرا همه خیال می کردند که سوال کننده مامور آگاهی است و مشکلی وجود دارد.همه جواب سربالا میدادند علت هم این بود که بزن بهادر های این مسافرخانه بزرگ اغلب از راه سر کیسه کردن شمال شهری هازندگی می کردند.
اینها آب حوض کش ها؛ عمله ها ؛کت و شلوار فروشها ؛کاسب کارهای؛ جزء وکارگرهای کم مزدبودند و جماعت قلیلی نیز شغلشان سرقت و جیب بری و عملیات خلاف اصول و قانون بود. در اداره آگاهی دهه ۳۰ معروف بود که سردسته ها و باندهای جیب برهای زن و مرد تهران از سردمداران بعضی از گودها هستند و غالباً مفتشین برای پیدا کردن اموال مسروقه کوچه پس کوچه های مرموزو اسرار آمیز گودها را زیر پا می گذاشتند .
گروه تاریخ