“آژنگ نیوز”:امامزاده گل زرد در تهران قدیم و به ویژه دهه بیست خورشیدی یک مرکز گردشگری و سلامتی و تفریحی مهم بود.اغلب در روزهای بهار دهه بیست خورشیدی یکی از گردشگاه های مردم تهران امامزاده آل علی و سید ملک خاتون سر راه دروازه خراسان بود .در صحن هر دو امامزاده بوته گل زرد کم پر کاشته بودند. مردم تهران با واگون اسبی تا دروازه خراسان و پای گارماشین دودی میرفتند بعد از ایستگاه الاغ داران ؛الاغ کرایه میکردند و به امامزاده گل زرد مشرف میشدند البته قابلمه ناهار و قند و چای و سماور همراه میبردند و روز را در آنجا بخوشی میگذراندند.
درویش غمزه
در آن روزها حضور یک درویش در امامزاده گل زرد متعارف بود که او را درویش غمزه میگفتند زیرا طنازی و غمازی بسیار داشت. درویش برای زوار سر کتاب باز میکرد . مثنوی میخواند و درویش بچه ایی هم در کنارش بود که با مثنوی مرشد نی می نواخت . سماور قل قل می جوشید سفره شامی کباب و کته وخورش کدو گسترده بود. درویش غمزه زیرلب زمزمه میکرد:بشنو از نی چون حکایت میکند درویش بچه هم همین ترانه را از زبان نی باز می گفت.
دو ساعت به غروب مانده یا زودتر الاغهایی را که دوسره کرایه کرده بودند آماده حرکت می شدند خر کچی باشی فریاد میکشید زوار امامزاده فوری حرکت- آفتاب غروب کرد.
موقع عزیمت کسانی که درد کمر درد پاو درد دل و خلاصه هر گونه دردی داشتند یک پیاله کوچک مسی یا یک کوزه کوچک لعابی پیش درویش می آوردند و برای شفا روغن گل زرد وعقرب میگرفتند.
تر کیبات روغن گل زردعبارت از مقداری روغن چراغ بود که خود درویش چند دانه عقرب توی آن انداخته بود و بعد مقداری از برگهای گل زرد هم با آن اضافه کرده بود و اظهار می داشت که اثر شفا به واسطه گل های بقعه امامزاده است در هر صورت زوار نیازی به درویش می دادند و روغن مزبور را بمنزل میبردند
و تا سال دیگر با آن داروی مقدس در عین حال کم خرج و ارزان قیمت؛ خود را معالجه مینمودند.
گروه تاریخ