“آژنگ نیوز”:ژاپن با ارائه اولتیماتوم به چین در چنین روزی در سال ۱۹۱۴میلادی ، خواستار امتیازات ویژهای شد که قدرتهای بزرگ اروپایی به دلیل درگیری در جنگ جهانی اول قادر به مخالفت با آن نبودند.دولت ژاپن اولتیماتومی به آلمان ارسال کرد و خواستار خروج تمام کشتیهای آلمانی از آبهای ژاپن و چین و واگذاری کنترل تسینگتائو – محل بزرگترین پایگاههای دریایی برونمرزی آلمان، واقع در شبهجزیره شانتونگ چین – به ژاپن تا ظهر ۲۳ آگوست شد. ۶ آگوست قبل، یک روز پس از ورود بریتانیا به جنگ جهانی اول علیه آلمان، وزیر امور خارجه بریتانیا، سر ادوارد گری، از نیروی دریایی ژاپن درخواست کمک دریایی محدودی برای شکار کشتیهای تجاری مسلح آلمانی کرده بود.
ژاپن با کمال میل پذیرفت و جنگ را فرصتی عالی برای دنبال کردن منافع خود در خاور دور دانست. همانطور که یکی از دولتمردان ژاپنی، اینوئه کارو، گفت، جنگ «کمکی الهی… برای توسعه سرنوشت ژاپن» بود. بنابراین ژاپنیها با عجله به توافق اتحاد ۱۹۰۲ خود با بریتانیا عمل کردند و در ۱۵ آگوست به آلمان اولتیماتوم دادند. اولتیماتوم با این جمله آغاز میشد: «ما در شرایط فعلی، اتخاذ تدابیری برای از بین بردن علل هرگونه اختلال در صلح در خاور دور و حفاظت از منافع عمومی، همانطور که در توافق اتحاد بین ژاپن و بریتانیای کبیر پیشبینی شده است، را بسیار مهم و ضروری میدانیم.»
وقتی آلمان پاسخی نداد، ژاپن در ۲۳ آگوست اعلام جنگ کرد؛ نیروی دریایی آن بلافاصله شروع به آمادهسازی حملهای علیه تسینگتائو کرد. با مشارکت دو گردان از نیروی ۶۰ هزار نفری ژاپن توسط بریتانیا، ژاپنیها به پایگاه دریایی در سراسر چین نزدیک شدند و بیطرفی آن کشور را نقض کردند. در ۷ نوامبر، پادگان آلمان در تسینگتائو تسلیم شد و نیروهای ژاپنی تا پایان سال به خانه بازگشتند. مهمترین نتیجه اولیه ورود ژاپن به جنگ جهانی اول در کنار متفقین، رهایی تعداد زیادی از نیروهای روسی از نیاز به دفاع در برابر آلمان از شرق بود.
کاتو تاتاکی، وزیر امور خارجه ژاپن، به نوبه خود، ماهرانه از جنگ جهانی اول برای تعریف مجدد روابط کشورش با مهمترین رقیبش، چین، و اعمال برتری خود در خاور دور استفاده کرد. کاتو با مجبور کردن چینِ از درون تقسیمشده به تسلیم در برابر اکثر خواستههای تحقیرآمیز ۲۱ گانه در اوایل سال ۱۹۱۵، کنترل ژاپن را بر شبهجزیره شانتونگ و بهطور غیرمستقیم بر بقیه چین گسترش داد. اقتصاد ژاپن در طول جنگ، عمدتاً به دلیل استثمار مواد خام و نیروی کار چینی، شروع به شکوفایی کرد.
بهعنوان بخشی از توافق پس از جنگ در ورسای، کنترل جزایر اقیانوس آرام که قبلاً تحت حاکمیت آلمان بودند، به ژاپن داده شد و اجازه یافت تا حداقل تا زمان اعاده حاکمیت چین در سال ۱۹۲۲، تسلط خود را بر شانتونگ حفظ کند. اقدامات تهاجمی ژاپن علیه چین و گسترش سریع اقتصادی در طول جنگ جهانی اول – در حالی که قدرتهای بزرگ اروپا در جاهای دیگر اشغال شده بودند – تأثیرات گستردهای در طول قرن بیستم داشت.
در سالهای آینده، رهبران جاهطلب نظامی، سلطه خود را بر دولت ژاپن و اقتصاد قدرتمند آن، بیش از پیش تثبیت کردند و به طرز وحشیانهای با چین و دیگر رقبا در خاور دور درگیر شدند، در حالی که خود را برای یک مبارزه بزرگ دیگر که بسیاری از آنها مدتها پیشبینی کرده بودند، آماده میکردند: بین ژاپن و ایالات متحده.
گروه گزارش