“آژنگ نیوز”:درحالیکه درغالب کشورهای مترقی جهان درحدود یکصد سال از تصویب قانون کار وایجاد صندوقهای تعاونی و بیمه کارگران میگذشت؛عمرچنین سازمان مفیدی درایران دردهه ۳۰ خورشیدی از چند سال بیشتر نبود.
اولین قانونی که در ایران راجع به بیمه کارگران وجود داشت ؛قانون مورخ بیست و دوم آبان ماه سال۱۳۲۹ خورشیدی بود.این قانون برای مدتی کوتاه بطور آزمایش بمرحله اجرا در آمد و سال بعدآئین نامه ای بتصویب رسید که تا اندازه ای نقیصه های قانون را رفع کرد.این تصویب نامه که مدتی بوسیله شرکت سهامی بیمه ایران اجراء میشد نقیصه های فراوان داشت.
در سال ۱۳۲۵ ، وزارت کار تأسیس شد و بتدریج توصیه نامه ها و مقاو له نامه های دفتر بین المللی کار را با تطبیق با اوضاع ایران بمرحله اجرا گذاشت … یکی از بزرگترین هدفهای وزارت کار و دفتر بین المللی کار ، بهبود شرایط کارو اصلاح وضع کارگران و خانواده ایشان بود وبهمین سبب وزارت کار تحت نظر کمیسیونی در صدد اصلاح آئین نامه ها و قوانین کارکری برآمد و آئین نامه جدیدی تهیه و تصویب شد که بموجب آن سازمانی بنام «بنگاه رفاه اجتماعی» بوجود آمد که وظیفه داشت تحت نظر وزارت کار، تا سرحد امکان در رفع گرفتاریهای کارگران اقدام کند.
به تدریج بنگاه رفاه اجتماعی تبدیل به سازمان مجهزتر و وسیع تری شد بنام صندوق تعاون کارگران و چون انجام امور تعاونی بدون در اختیار داشتن سازمان بیمه کارگران مفید و میسر نبود.همچنین کارهای مربوط به بیمه امراض و حوادث ناشی از کار نیز همچنان در این سازمان متمرکز بود. در این زمان(سال ۱۳۳۴) ،غالب مؤسسات کارگری کشور که بیش از ۵نفر کارگربیمه شده داشتند از مزایای قانون بسیار مفید بیمه کارگران برخورداربودند .حق بیمه ای که کارگران میپرداختند در مقابل استفاده ای که از این سازمان میتوانستند بکنند و می کردند زیاد نبود. یعنی فقط صدی چهار دستمزد آنهابود و ۸درصد نیز کار فرما بر آن میافزود که جمعاً ۱۲درصد میشد. در حالیکه در همه کشور جهان این میزان بمراتب بیش از این مقدار بود .از جمله در کشور فرانسه با آنکه تعهدات صندوق تعاون و بیمه کارگران نیز بمراتب کمتر از سازمان بیمه های اجتماعی کار کران ایران بود ، میزان حق بیمه سی و پنج نیم درصد حقوق ایشان و در سایر کشورها نیز میان۲۰تا ۳۰دستمزد هر کارگری بود.
در حالی که چه در کشور فرانسه و چه در بسیاری از کشورهای مترقی جهان بیماری سل را اصولا معالجه نمی کردند ولی در مقررات لایحه قانونی بیمه های اجتماعی کارگران درباره معالجه بیماری کارگران مسلول موادی گنجانیده شده بود و نیز بر طبق آنها عمل میشد.
همچنین مطرح بود که در هیچ کشوری صددرصد حقوق بیماری کارگران را بایشان نمی پرداختند .در حالی که در قانون بیمه های اجتماعی ایران این موضوع پیش بینی شده و سازمان بیمه های اجتماعی این مبلغ را می پرداختند .بدین ترتیب تعهدات سازمان بیمه های اجتماعی در حقیقت تناسبی با درآمد آن نداشت و شکایاتی که گاهی از این سازمان دیده می شد از همین لحاظ بود.
سازمان بیمه های اجتماعی در کلیه شهرستانها شعبه داشت و درمانگاههای مخصوص آن در تمام نقاط به مداوای کارگران میپرداخت .در تهران علاوه بر درمانگاه مرکزی چند درمانگاه در خیابان برق و کوره پزخانه و جنوب نیز دایر شده بود که کارگران هر محل براحتی بتوانند به محل نزدیک منزل با کارگاه خویش مراجعه کنند و از پزشک و دارو و سایر وسایلی که سازمان برایگان در اختیار ایشان گذاشته بود استفاده نمایند. سازمان ،علاوه بر قراردادهایی که با عده ای ازبهترین بیمارستان های خصوصی شهر داشت ، یک بیمارستان۱۵۰ تختخوابی اختصاصی نیز در دروس در اختیار داشت. همچنین در بهترین آسایشگاه های تهران ۳۷۰ نفر کارگرمسلول به هزینه سازمان تحت درمان قرار داشتند .ضمنا ساختمان بیمارستان ۲۰۰ تختخوابی سازمان نیز به تدریج آماده کار میشد .همچنین مطالعاتی در جریان بود که آسایشگاه بسیار بزرک و مجهزی نیز برای معالجه کارگران مسلول در بهترین و خوش آب و هوا ترین نقاط بیلاقی ساخته شود.در این زمان آزمایشگاه مرکزی سازمان بیمه های اجتماعی کارگران که تحت نظر مجر بترین متخصصین فن کار می کند ، از مجهز ترین و کامل ترین آزمایشگاههای تهران بود.
گروه تاریخ