“آژنگ نیوز”:کشورکوچک لیختن اشتاین پس از جنگ دوم جهانی به تدریج شکل و قالب واقعی یک کشور را پیدا میکرد. در سال ۱۹۵۵ میلادی که یک گردشگر از این کشور دیدن کرده است می نویسد:اگر درایستگاه «بوکس» ازقطارپیاده شده و نیمساعت با اتوبوس در یکی از جاده های فرعی حرکت کنید؛به تنها پایتخت کشوری از اروپا که اصلا ایستگاه راه آهن ندارد میرسید. این پایتخت شهر وادوز مرکز شاهزاده نشین «لیختن اشتاین است که ۱۳۳۹نفر جمعیت دارد. وادوز شهری بسیار کوچک است و تنها چیزی از آن که با شهرهای بزرگ شباهت دارد پستخانه نسبتاً بزرگ و چندین مغازه باشکوه تمبر فروشی آنست.
قصر شاهزاده لیختن اشتاین بر فراز نقطه مرتفعی مشرف بر شهر وادوز قرار دارد وی میتواند از داخل قصر بخوبی تمام خاک سرزمینی را که بر آن حکومت میکند ببیند زیرا قلمرو سلطنت و فرمانروایی او بیش از ۱۵۹ کیلومتر مربع وسعت ندارد!
اما فکر نکنید که شاهزاده لیختن اشتاین مرد کوچکی است اگر کشور او فوق العاده کوچک و وسعتش باندازه یک بخش است در عوض اسم خیلی دور و در از و طولانی دارد .اصولا همه شاهزاده های لیختن اشتاین از قدیم اسم های دور و درازی برای خود انتخاب میکردند و شاهزاده فعلی هم اسمش ماریا آلواس آلفرد کارل یوهانس هینریش، میخائل کتورک ایکناتیوس، بنکونیوس ماژلا» است! و در نامه های رسمی نام شاهزاده با تمام این طول و تفصیل ذکر میشود.
شاهزاده نشین لیختن اشتاین از اوائل قرن هیجدهم یعنی سال ۱۷۱۹ بوجود آمده است. در آن موقع یکی از شاهزادگان اروپا این سرزمین کوچک را از پادشاه آلمان بمبلغی در حدود ۴٠ میلیون تومان خریداری کرد و طبق قراردادی که بست قرار شد خودش در آنجا حکومت و با سلطنت نماید و از آن ببعد دوازده نفر از افراد خانواده او پی در پی بر این سرزمین کوچک سلطنت کرده اند.
بعضی از شاهزاده های لیختن اشتاین در عین آنکه برای خودشان در حقیقت زمامدار و پادشاه یک کشور بشمار میرفتند در ارتش سابق امپراتوری اتریش درجه ژنرال و مارشالی داشتند. ولی این ژنرالها و مارشالها در هیچ جنگی شرکت نکرده و هیچ قدمی بنفع اتریش برنداشتند و فقط عنوان خشک و خالی فرماندهی را داشتند. در تنها جنگی که لیختن اشتاین شرکت کرد و نیرو میدان جنگ فرستاد؛ در جنگ اتریش و پروس در سال ۱۸۶۶بود. در آن سال شاهزاده لیختن اشتاین به پشتیبانی از اترایش به پروس اعلان جنگ داد و قرار شد قوائی را تجهیز کرده و بکمک قوای اتریش بمیدان جنگ بفرستد .ولی پس از مدتها معطلی و زحمت قوائی را که توانست مجهز کند فقط ۵۸سرباز بود!
مجهز کردن این عده هم آنقدر طول کشید که جنگ تمام شد و سربازان دلیرلیشتنشتین نتوانستند بموقع بمیدان جنگ برسند . وقتی آنها به جبهه رسیدند جنگ متار که شده بود و این سپاه ۵۸نفری مظفرانه به «و اووز» پایتخت لیختن اشتاین باز گشتند. اهالی و ادوز استقبال شایان توجهی از آنها کردند و آنها یکسر به سربازخانه رفتند و در آنجا حاضر و غایب کرده و آنها را شمردند تا به بینند تلفات چند نفر دارند ولی با کمال تعجب دیدند که عده۵۸نفری این سپاه شصت نفر یعنی دو نفر هم زیاد شده است !
پس از تحقیقات معلوم شددو نفر افسر ارتباط اتریشی که مامور راهنمائی سپاه ۵۸نفری لیختن اشتاین شده بودند. پس از دیدن این سربازان و اطلاع از اوضاع و احوال کشور آنها ، هوس کرده بودند که وارد کشور خوشبخت لیختن اشتاین شده و ازاتریش دست بردارند.
مدت دوماه این ارتش ۵٨ نفری زیر پرچم بودند تا اینکه نمایندگان مجلس لیختن اشتاین شروع به شکایت و اعتراض کردند که بودجه این ارتش زیاد و برای مردم طاقت فرساست و تقاضای انحلال ارتش و مرخص کردن سربازان را نمودند.بالاخره در فوریه ۱۸۶۸ قانونی از مجلس لیختن اشتاین گذشت که ارتش ۵۸ نفری آن کشور بموجب آن قانون منحل گردید.از آن زمان به بعد لیختن اشتاین قوای نظامی ندارد و تنها کشور دنیاست که ارتش خود را بکلی منحل کرده و از عمل خود هم پشیمان نشده است.
حالا به بینیم شاهزاده لیشتن شتین چگونه کشور خود را اداره می کند و چه وظایفی دارد؟
یکی ازوظایف مهم شاهزاده اینست که هرسال یکبار مجلس آن کشوررا تشکیل دهد،این مجلس ۱۵ نماینده دارد که نیمی از آنها از طرف خود شاهزاده انتخاب می شوند. این مجلس همان سالی یکمرتبه هم که تشکیل میشود کاری ندارد و بندرت مطلبی در دستور دارد که مورد مذاکره واقع شود. زیرا درتنها سرباز زیرپرچم لیختن اشتاین که چند سال قبل مرد و با مرگ او ارتش لیختن اشتاین منحل گردید.
لیختن اشتاین عوارض ومالیاتی درکارنیست که برای آن محتاج دریافت به مقرراتی باشد که مجلس تصویب کند بد نیست بدانید که لیختن اشتاین اداره شهربانی هم دارد؟
ولی اداره شهربانی آنها بیش از هفت نفر پاسبان در اختیار ندارد. این هفت نفر أونیفرم شیک و شمشیرهای بلند و زیبایی دارند و کار آنها این است که صبح تا غروب در سراسر کشور لیختن اشتاین قدم زده و بر امور مردم نظارت کنند.معمولا کار خلاف و جرم و جنایت که مردم لیختن اشتاین نمی کنند. ولی اگر هم این کار را روزی بکنند از پلیس آن کشور کاری ساخته نیست.زیرا در لیختن اشتاین اصولا محلی بعنوان زندان وجود ندارد .معمولا اگر کسی خلافی بکند و بخواهند او را زندایی کنند یا ناچارند که مرد مجرم را به قصر شاهزاده آورده و او را در کتابخانه شاهزاده جای دهند که کتابها را مرتب کند .
معمولا مجرمین بزرگ را پلیس لیختن اشتاین به پلیس سویس تحویل داده و مخارج آنها را میپردازد که در زندان های سویس آنها را نگاه دارند.بدین ترتیب اصلا در لیختن اشتاین احتیاجی به دادگستری وارتش نیست وپلیس کار آنها را هم انجام میدهد تمام کارهای دولتی لیختن اشتاین در دست دو نفر وزیر است که یکی از آنها نخست وزیر هم هست .
بطوریکه ذکر شد درلیختن اشتاین عوارض ومالیات وجود ندارد ،خوب پس به بینم بودجه آنجا از کجا تامین می شود. این بودجه را که البته باندازه بودجه یکی از ادارات کشورهای اروپایی است. در درجه اول توسط عوائد تمبر پست تأمین می شود. اما اشتباه نکنید مقصود ما تمبریستی نیست که مردم در لیشتن شتین به نامه ها زده و باپست می فرستند. زیرا وسعت آنجا انقدر کم است که احتیاج به نامه نوشتن نیست.بلکه منظور تمبرهایی است که پستخانه مبارکه لیختن اشتاین به بهانه ها و مناسبت های مختلف مرتباً چاپ می کند و باطل می کند و به کسانی که کلکسیون تمبر دارند میفروشد.
تمبرلیختن اشتاین هم چون کم است خیلی خریدار دارد وکسانی که در دنیا تمبر جمع می کنند وعده آنها هم خیلی زیاد است از تمام سری های تمبرهای لیختن اشتاین که تقریباً هر روزه عوض میشود؛ خریداری می کنند.بهمین جهت رایج ترین کاسبی ها و تجارت ها درلیختن اشتاین خرید و فروش تمبرپست و بزرگترین صادرات بر درآمد آن کشور هم همین تمبرهای باطل شده پست بوده است.
گروه تاریخ