“آژنگ نیوز”:پیشینه تاسیس مدارس فنی وحرفه ای به مهر ماه سال ۱۳۳۴ خورشیدی باز میگردد. در سال اول نیز هفت مدرسه از این نوع در تهران و شهرستان ها دایر شد. ولی این مدارس علاوه بر معلمین عادی معلم صنعتی هم لازم داشت.که متأسفانه در آن زمان باندازه کافی وجود نداشت.
از این رو برنامه ای برای تربیت معلم برای مدارس حرفه ای تهیه شد که به تدریج تعدادی از معلمین کافی حرفه ای تربیت شوند .تابتوان مرتباً بر تعداد این نوع مدارس افزود.دلیل تاسیس این مدارس نیز چنین بود که : اگر آلمان و انگلیس و آمریکا و سوئد وممالک دیگر اینقدر ترقی کرده اند؛ برای آن است که در آن کشورها علم از عمل جدا نیست حرفه و صنعت با درس توام است. مدارس حرفه ای در آن کشورها فراوان است و هر کسی میتواند فرزندش را در ضمن تحصیل بیک یا چند رشته حرفه و صنعت آشنا سازد که وسیله ترقی و تأمین معاش او گردد.
برنامه ای که برای مدارس حرفه ای تهیه شده بود علاوه بر دروس عادی شامل رشته های سیم کشی برق ، لوله کشی و نجاری ،آهنگری، تراشکاری، جوشکاری و چدن ریزی، بنائی ، ساختن ورق آهن و تراش دنده ،تعمیر رادیو، تعمیر یخچال برقی و بادبزن ؛خیاطی و اینگونه کارها نیز بود که هر شاگردی میتوانست هر یک از این رشته ها را یاد بگیرد.
استعداد ایرانی
در میان طراحان این مدارس فنی عنوان میشد که: حسن استقبالی که ازاین مدارس حرفه ای بعمل آمده بود نشان میدهد مردم ایران مردمی فعال و تشنه کار مثبت هستند.وذاتا از نوکری و استخدام ولو استخدام دولتی باشد بیزار میباشند.ولی چه کنند – وسیله ندارند کار در مملکت نیست . اساس فرهنگ و پایه تعلیم و تربیت را از اول غلط گذاشته بودند. خوشبختانه این مدارس حرفه ای به جوانها فرصت میدهد استعداد ذاتی خود را بروز دهند و ستمگران قابلی از کار در آیند که دیگر محتاج نوکری دولت نباشند.
به قرار اطلاع آقای دکتر مهران وزیر فرهنگ در نظر دارد قانون با تصویبنامه ای بگذراند که در مدارس حرفه ای هر شاگردی پس از آشنا شدن بکار هر چیز ساخت نصف قیمت آن چیز متعلق بخودش باشد که جوانها در ضمن تحصیل مثل ممالک مترقى غرب بتوانند از دسترنج خودشان بهره مند شوند و لذت کار آزاد را بچشند. با این ترتیب ممکن است شاگردی پس از خاتمه دوره تحصیل علاوه بر آنکه یک یا چند صنعت آموخته است سرمایه کافی هم برای خودشان اندوخته اند.
گروه تاریخ