“آژنگ نیوز”:خوردن آب میوه درایران از جمله عادتهایی است که با رواج پدیده های تمدنی در کشور شکل گرفته است. تا اواخر دهه بیست اکثر میوه های تولید شده در باغهای مردمِ شهرستانها؛ توسط مردمِ تهران خورده میشد.اما در آغاز سال ۱۳۳۰ خورشیدی ماشینهای آب میوه گیری در تهران سرو کله اشان پیدا شد و مقدار مصرف میوه در تهران بالاتر رفت .
تا چند سال قبل از آن خوردن آب میوه در کافه های تهران و همچنین منزل پولدارها و مد پرستان معمول نشده بود و هر میوه فصل و موسمی داشت.ولی با آمدن دستگاه آب میوه گیری فصل و موسم میوه هم قربانی صنعت و علم شده بود.
بنابراین هرکسی در هر موقع از سال که می خواست اغلب میوه ها به صورت آب میوه دربرابرش حاضر میشد. فقط باید به موجودی جیبش و بودجه مصوب برای خرید آب میوه که از میوه گرانتر بود ؛نگاه میکرد.
در سال ۱۳۳۳ خورشیدی آب میوه در شهر تهران مثل اروپا و آمریکا کم کمک از صورت یک غذای تفننی و تفریحی خارج شده و برای خیلی از افراد عنوان غذای اصلی منو را پیدا کرده بود که مرتبا باید این غذای ویتامین دار را مصرف میکردند.
البته آب هویج آب کرفس و آب گوجه فرنگی هم به آب میوه های دیگر به تدریج در این زمان؛اضافه شده بود.نکته جالب توجه آنکه عده ای هم اصلا کاری به خاصیت آب میوه نداشتند. بلکه صرفا به تقلید از فرنگی ها آب میوه می خوردند.
تهیه و تدوین:حسن محرابی
گروه تاریخ